چیزی که خیلی به نظر کریس و کرتیس اومد این بود که جنسن با اینکه یک آدم نسبتا بیزینسیه، زبون اون‌ها رو به خوبی می‌فهمه و خیلی خوب کار رو جمع می‌کنه و به همین خاطر تصمیم گرفتن ایده‌شون رو باهاش در میون بذارن و ازش بخوان که به تیمشون بپیونده تا یک چیپ مخصوص کامپیوترهای شخصی تولید کنن. جنسن هم احتمالا گفته اینجا که نمی‌شه صحبت کنیم بیاید پاتوق من که رستوران دنیز هست اونجا بشینیم مفصل صحبت کنیم و اینجا می‌رسیم به همون کنج خلوت رستوران دنیز.

تو اولین قرارشون جنسن یه شرط گذاشت و گفت فقط به همین شرط من میام باهاتون کار می‌کنم و اون هم اینکه به من ثابت کنید که این بازار می‌تونه برای ما ۵۰ میلیون فروش در سال بیاره و طبق چیزی که امروز ما می‌بینیم احتمالا این اثبات رو تونستن انجام بدن چون به فاصله کوتاهی تو آپریل سال ۱۹۹۳ شرکت انویدیا توسط این سه نفر با سرمایه اولیه ۲۰۰ دلار تاسیس شد.

اگر برگردیم به اون زمان و نگاه کنیم احتمالا چندتا روند تاثیر خودش رو گذاشته رو این تصمیم: 

• رابط کاربری گرافیکی که ابتدا توسط اپل معرفی شده بود تو اوایل دهه ۹۰ توسط مایکروسافت هم تو ویندوز 3.1 معرفی شد و مشخص بود که رابط‌های گرافیکی قراره بیشتر و بیشتر مورد استفاده قرار بگیرن.
• در کنار این نرم‌افزارهای تخصصی مثل CAD هم کم کم داشتن رو ویندوز ارائه می‌شدن و در کنار این‌ها بازار مورد انتظار بازی‌های گرافیکی کامپیوتری هم بود که به نظر می‌رسید به آهستگی داره جون می‌گیره.

شاید با خودتون فکر کنید عجب ایده نابی و چه فرصت زیبایی. اما موضوع جایی جالب می‌شه که بدونید حداقل ۳۰ گروه دیگه هم داشتن اون زمان به تولید کارت گرافیکی برای پی‌سی فکر می‌کردن و انویدیا حتی اولین اون‌ها هم نبود.

حالا قسمت بعد می‌ریم سراغ اینکه ایده اون‌ها برای برنده شدن تو این رقابت چی بود و این ایده به کجا رسید.