جفری هینتون از اون دست افرادی بود که بین همکارهاش به پافشاری بیش‌ازحد رو ایده‌های شکست‌خورده معروف بود. بیشتر از ۳۰ سال بود که سرسختانه از شبکه‌های عصبی دفاع می‌کرد در حالی که هم صنعت و هم آکادمی مدت‌ها پیش از این ایده عبور کرده بودن.

هینتون ۶۵ ساله، کم کم داشت به این فکر می‌کرد که نکنه تمام عمرش رو اشتباه کرده و فقط فرصت‌های زندگیش رو از دست داده؟

حتی وقتی یکی از دانشجوهاش یعنی الکس کریژوسکی خواست استاد راهنماش بشه بهش هشدار داد که:

حواست باشه، شبکه‌های عصبی دیگه مثل قدیما محبوب نیست!

اما الکس کریژوسکی در کمال تعجب پذیرفته بود و حالا در کنار یکی از دانشجوهای دیگه تو دفتر هینتون به اسم ایلیا ساتسکور داشتن در مورد ایده جدید هینتون به زبان روسی با هم صحبت می‌کردن.

این یه جورایی برای هینتون تبدیل به سرگرمی هم شده بود. یک سوال می‌پرسید و ایلیا و الکس رو به هم می‌کردن و با زبان روسی صحبت می‌کردن و با یک جواب معمولا جالب بر می‌گشتن.

این بار ایده هینتون آموزش یک شبکه عصبی برای پردازش تصویر با استفاده از جی‌پی‌یوهای انویدیا بود.