رقیب انویدیا یعنی 3dfx برای این موضوع یک راه حل نسبتا ساده در نظر گرفته بود: اینکه دو عدد چیپ رو روی یک بورد قرار بده که هر کدوم همزمان روی پیکسل‌های متفاوتی کار کنن (که عکسش رو می‌بینید).

اما از نظر جنسن هوانگ و تیمش این راه حل چیزی نبود که در بلندمدت پایدار باشه. دلیلش هم ساده‌ست. جنسن اینطور استدلال می‌کرد که

شاید امروز یکی مثل کارمک نیازمندی‌هاش با دوتا پردازنده راه بیفته، اما نسل بعدی بازی‌ها که پیچیده‌تر بشن شما باید چیپ‌های بیشتر و بیشتری رو روی برد اضافه کنی و بالاخره یه جا فضا کم میاری یا اینکه باید مساحت بوردت رو بی‌نهایت کنی که نمی‌شه.

به خاطر همین اون‌ها به سراغ راه سخت‌تر رفتن: پردازش موازی یا Parallel Computing.

ایده مهندسای انویدیا این بود که ما بیایم دو تا دیتاست در نظر بگیریم و تمام مراحل رو روی این دوتا روی یک چیپ جلو ببریم. یعنی یه دونه تراشه داریم تو کارت گرافیکی، ولی این یه دونه تراشه منابعش رو تقسیم می‌کنه که دو تا پیکسل رو بتونه همزمان پردازش کنه.

ایده خیلی خوبیه، اما این ایده در اون زمان خیلی ترسناک بود.