سال ۲۰۰۱ انویدیا همزمان با معرفی GeForce 3 قابلیت Programmable Shaders یا سایه‌زن قابل برنامه‌ریزی رو معرفی کرد که به توسعه‌دهنده‌ها اجازه می‌داد بافت‌های مد نظرشون رو روی اشیاء سه بعدی قرار بدن و بازی‌ها رو از یکنواختی درآورد. برای مقایسه فقط قبل و بعد از معرفی این قابلیت رو ببینید. این قابلیت باعث شد که GPUها عملا تبدیل به کامپیوترهای قابل برنامه‌ریزی بشن و خروجیشون رو بشه شخصی‌سازی کرد.

به فاصله یک سال بعد از این هم انویدیا با همکاری مایکروسافت زبان برنامه‌نویسی Cg رو معرفی کرد که نسخه مخصوص کارهای گرافیکی زبان معروف C بود و کار برنامه‌نویسی برای GPUها رو خیلی ساده‌تر کرد با این کار. قبل از زبان Cg هر کسی می‌خواست GPU رو شخصی‌سازی کنه تو لایه اسمبلی باید کد می‌زد که خیلی جامعه محدودی داشت و پیچیده بود اما با معرفی Cg دیگه عملا GPUها اکوسیستم نرم‌افزاری خودشون رو داشتن که به طرز عجیبی راه رو برای آینده انویدیا باز کردن.

آینده‌ای تو دهه‌ی پرتلاطم ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰ زیرساختش توسعه داده شد و انویدیا رو برای بار دوم تا مرز ورشکستگی کشوند اما درست در زمانی که کسی فکرش رو نمی‌کرد ورق کاملا برگشت.