انویدیا نه تنها زنده موند، بلکه حالا تنها شرکتی بود که به خاطر اینکه مجبور بود، راهی رو پیدا کرده بود که تو زمانی که رقباش فقط یک محصول رو می‌تونستن وارد بازار کنن، می‌تونست سه یا چهار محصول جدید معرفی کنه!

تا پایان سال ۱۹۹۹، یعنی دو سال بعد از معرفی Riva 128، انویدیا چندین نسخه از محصولات زیر رو عرضه کرده بود:

• سری Riva TNT
• سری Vanta
• سری Riva TNT2
•سری GeForce 256

اما اتفاقی که از این هم شگفت‌انگیز‌تر بود تو لایه نرم‌افزار اتفاق میفتاد. انویدیا از نسل‌های بعدی محصولاتش یک تصمیم کلیدی گرفت و اون هم این بود که توسعه درایورها رو در انحصار خودش در بیاره و به این شکل مطمئن بشه که تمام خریدارهای محصولاتش در تمام پلتفرم‌ها می‌تونن تجربه یکپارچه‌ و یکسانی دریافت کنن.
سرعت به‌روزرسانی درایورهای انویدیا به حدی بود که به هیچ وجه نمی‌تونست در همکاری با شرکت‌های همکار به این سرعت برسه و گاهی هر چند هفته یک بار یک آپدیت جدید میداد.
به لطف سیستم عامل مینیاتوری که کرتیس پریم توسعه داده بود، انویدیا می‌تونست گاهی با به‌روزرسانی‌هاش فیچرهای سخت‌افزاری رو به صورت نرم‌افزاری شبیه‌سازی کنه و حتی اون بازه زمانی ۶ ماهه هم برای اضافه شدن قابلیت‌های جدید لازم نبود.

واقعیتش نمی‌دونم چطور می‌تونم میزان عجیب بودن این اتفاق رو در اون زمان توضیح بدم. فقط این رو در نظر بگیرید که تا چند سال بعد تمام رقبای انویدیا به جز شرکت ATI همه از گردونه رقابت خارج شدن چون نمی‌تونستن با این سرعت تغییرات کنار بیان و خود ATI هم بعدها توسط AMD خریداری شد و انویدیا تنها شرکتی بود که از بین اون ۳۶ شرکت اولیه زنده و مستقل مونده بود!

انویدیا واقعا به سرعت نور رسیده بود و این سرعت با گذشت زمان نه تنها کم نشد، بلکه بیشتر هم شد.
اما هرچقدر هم که انویدیا خودش رو تو بازار گرافیک سه‌بعدی تثبیت می‌کرد، باز هم یک تهدید بزرگ بیخ گوششون بود و اون تهدید هم چیزی نبود جز اینتل.