دلیل اینکه جنسن هیچ‌جوره راضی نشد بمونه و ریسک زیادی برای تاسیس انویدیا متحمل شد این بود که تیم سه نفره انویدیا واقعا مطمئن بودن که قراره موفق بشن. این اطمینان به قدری بود که اون‌ها اسم اولین محصول خودشون رو گذاشته بودن NV1 که این NV تلفظش می‌شه Envy یا حسادت و دلیلش هم این بود که فکر می‌کردن با عرضه این محصول همه رقبا بهشون حسودی می‌کنن.

حتی اسم شرکت رو هم از همینجا انتخاب کردن و تو دیکشنری گشتن ببینن چه اسم‌هایی هست که NV داشته باشه که رسیدن به Invidia و I اول رو برداشتن که بشه NVidia و با محصولشون همخوانی داشته باشه 😁.

اما این محصول چی بود که این همه بهش می‌بالیدن؟

کارت گرافیکی NV1 که کرتیس پریم اون رو شاهکار خودش می‌دونست قرار بود یک انقلاب واقعی تو پردازش گرافیک سه بعدی کامپیوترهای شخصی باشه. یک محصول بی‌نقص که دلایل زیادی هم برای خاص بودنش وجود داشت.

همه چیز در یک شباهت عجیبی با امروز، از قیمت بالا و کمبود RAM شروع می‌شد.

تیم طراحی چیپ انویدیا تخمین می‌زد که اگر بخوان از روش‌های معمول صنعت استفاده کنن به حدود ۴ مگابایت رم نیاز دارن که هزینه‌ش ۲۰۰ دلار می‌شه و به همین خاطر شروع کردن به بهینه‌سازی‌های متعددی که نیاز به رم رو کاهش بده.

چیزی که مشخص بود این بود که کارت‌های گرافیک ۲ بعدی در مقیاس ۱۰ دلار قیمت داشتن و کسی حاضر نبود حداقل بیست برابر برای کارت گرافیکی سه بعدی هزینه کنه پس باید یه کاری کرد که برای خریدار بصرفه این خرید.

در اولین قدم کرتیس تصمیم گرفت به جای استفاده از روش استاندارد مثلثی، که برای ساختن یک تصویر سه‌بعدی تعداد زیادی مثلث رو کنار هم قرار می‌داد، از روش متفاوت چهارضلعی یا quadrilateral استفاده کنن و دلیلش هم نیاز به داده‌های کم‌تر و استفاده از رم کم‌تر بود.
البته بهینه‌سازی اون‌ها فقط به اینجا ختم نمی‌شد اما همه تصمیماتشون یک دلیل اصلی داشت و اون هم همین استفاده از رم کم‌تر بود.

برای این تصمیم‌ها کرتیس اینطور استدلال می‌کرد که صنعت کارت گرافیک سه بعدی روی کامپیوتر شخصی یک صنعت نوپاست که استاندارد خاصی در اون شکل نگرفته و به همین خاطر نوآوری‌های انویدیا خودش قراره استانداردها رو شکل بده و خلاف جهت شنا کردنشون مشکلی ایجاد نمی‌کنه.

در گام بعدی اون‌ها برای اینکه یک حال اساسی هم به مشتری‌ها بدن، پردازش صوتی رو هم توی این کارت گنجوندن و با این کار مشتری رو از خرید کارت صدا بی‌نیاز می‌کردن چون یک پردازنده صوتی خیلی با کیفیت هم داشتن بهش می‌دادن.

کرتیس البته هنوز هم یک برگ برنده دیگه داشت و اون هم بازی شبیه‌ساز پروازی بود که قبلا خودش ساخته بود و می‌خواست با عرضه کارت گرافیکی NV1 این بازی رو هم به مشتری‌ها بده که دلیل بیشتری برای خرید داشته باشن.

همه‌چیز طبق برنامه بود و با سرمایه‌گذاری شرکت سگا عالی‌تر هم شد.
سگا که یک سال بعد پروتوتایپ NV1 رو تو یک نمایشگاه دیده بود از ایده‌های خلاقانه انویدیا خوشش اومد و قراردادی به ارزش ۵ میلیون دلار باهاشون بست تا طراحی کارت گرافیک سه بعدی برای کنسول نسل جدید سگا یعنی Dreamcast رو انویدیا انجام بده و سگا هم تمام بازی‌های خودش رو روی کارت NV1 برای کامپیوترهای شخصی پورت کنه تا تقاضا برای این محصول بیشتر بشه.

در نهایت کارت گرافیکی NV1 بعد از حدود دو سال به بازار عرضه شد.

محصولی نبوغ‌آمیز و از هر جهت بی‌نقص که تبدیل به بزرگ‌ترین کابوس انویدیا شد.