من؟ یک‌‌انسان.

می‌بایست به هستی به چشمِ یک اپیزود بی‌سود نگریست که آرامش مقدسِ نیستی را بر هم میزند!

🖼️🖼️🥀— 0:00

در آن بامدادِ ازلی از خواب برجست و دریافت که در سیاهیِ هیچ چشمانی نمی‌درخشد و خویش را در هیچ آئینه‌ای بازنمی‌یابد، میلِ دیرینه‌اش به خاموشی گرایید. دیگر به داوریِ آنان صف نمی‌کشید و به گواهیِ هیچ‌ احدی التفات نمی‌کرد. اضطرابِ کهن به سکونی سپرده شد که او را به هیچ پرسشی وا نمی‌داشت. اندوخته‌هایش زنجیری بر گردنش بود، و در اعماقِ وجودش عصیانِ رهایی‌ای می‌جوشید که نمی‌دانست الهام است یا فریب، اما در برابرِ آن به‌ناچار ناتوان‌تر از هر آن می‌گشت. هر صبح چشم می‌گشود، به این خیال که شاید زنجیر بگسلد و صدایِ محبوس چنان اوج گیرد که آنان که از شنیدن روی‌گردانیده‌اند، به آن مبتلا گردند. و سرانجام آن روز فرا رسید. تنها یک بامداد، بی‌آن‌که کسی آگاه شود، از زیرِ بارِ توضیح رها گشت، و برای نخستین‌بار آوازش را بر خویشتن سَر داد.

—
او تنهایی را نفرین نکرد، هم‌خوابهٔ آن شد و از آن هم‌خوابگی، خردی خواهد زایید که پس از قرن‌ها نیز خواهد زیست.

نیچه در غروبِ بتان و فراسوی نیک و بد، اخلاقِ افلاطونی "درست و نادرستِ مطلق" رو "اخلاقِ برده" می‌شمره، درواقع اون رو یک ابزارِ کنترل می‌دونه که زندگیِ زنده و غریزی رو سانسور می‌کنه. جامعهٔ ایده‌آلِ افلاطون از دیدِ نیچه، یک زندانِ منظمه که فردیت و تفاوت بشر رو زیر پا می‌گذاره‌.

افلاطون از واقعیت هراسان است و از این‌رو به دامانِ آرمان "ایده‌آل" می‌گریزد؛ توکودیدس، اما، مهارِ خویش را به دست دارد، و از این‌رو مهارِ چیزها را نیز...
— غروب بتان، فردریش نیچه

بشر در این مغاکِ سیاهِ هستی از بطنِ شر زاده شد و بر شرارت استوار ایستاد. او هرگز در پیِ چیرگی بر همنوعِ خویش آلتی فزون‌تر از شرارت نجست. ایدئولوژی آن ایستادگی را ماندگار داشت و آن شرارت را تاب‌آور گردانید، به شرارت برهانِ دیرینه‌اش را ارزانی کرد و به شرور عزمِ سترگ و استواری‌اش را. و در این نظمِ یأس‌آلودِ تقدیر، آن‌که شرارت را موجه شمرد، تاجدار و مشرّعِ آن گشت و فروتر از آنان که به شرارت آمیخته‌اند، در ذلت و پستیِ آن لولید.

🩸🕯️— 0:00

—
جانی می‌کشد، شریر کشتن را می‌چشد.