😯فکر کنید به‌جای اینکه یک مقاله رو فقط بخونید، بتونید با خودِ مقاله حرف بزنید.

مثلاً بهش بگید:
«این متدی که معرفی کردی رو روی دیتای من اجرا کن.»
یا:
«تحلیل اصلی مقاله رو دوباره انجام بده.»
یا حتی:
«نتیجه‌ات رو با این مقاله‌ی دیگه ترکیب کن و ببین به چه فرضیه جدیدی می‌رسیم.»

یه مقاله جدید در Nature دقیقاً داره به همین سمت میره.

محققان سیستمی به اسم Paper2Agent معرفی کردن که مقاله علمی رو از یک PDF یا متن ثابت، به یک AI agent تبدیل می‌کنه.

یعنی فقط متن مقاله رو به هوش مصنوعی نمی‌ده که ازش سؤال بپرسیم؛ مقاله، supplementary material، کد، dataset و workflowهای تحلیلی رو کنار هم قرار می‌ده و ابزارهایی می‌سازه که واقعاً قابل اجرا هستن. (Nature)

در نتیجه مقاله می‌تونه تبدیل بشه به چیزی شبیه یک «corresponding author مجازی» که هم می‌دونه چه کاری در مطالعه انجام شده، هم می‌تونه بخشی از اون کار رو دوباره اجرا کنه.

مثلاً برای AlphaGenome، سیستم تونست ابزارهایی بسازه که یک variant ژنتیکی رو بگیرن و اثر احتمالی اون رو روی expression، splicing و chromatin accessibility بررسی کنن؛ آن هم فقط با درخواست به زبان طبیعی. (Nature)

ولی جالب‌ترین قسمت مقاله حتی این هم نیست.

ایده اینه که agent مربوط به چند مقاله مختلف می‌تونن با هم کار کنن.

توی یکی از مثال‌ها، agent سه مطالعه مختلف شامل AlphaGenome، داده‌های CRISPR و Perturb-seq با هم ترکیب شدند تا برای یک locus مرتبط با psoriasis ژن کاندید علت بیماری رو بررسی کنن. این سیستم در نهایت GPR137 رو به‌عنوان یک کاندید محتمل مطرح کرد و شواهد چند دیتاست مستقل رو برای ارزیابی اون کنار هم گذاشت. (Nature)

یعنی داریم از دوره‌ای که:

paper → read

بود، کم‌کم وارد دوره‌ای می‌شیم که شاید بشه گفت:

paper → interact → execute → connect → discover

و اگر این مسیر ادامه پیدا کنه، ممکنه در آینده موقع انتشار مقاله فقط از ما نپرسن:

Data availability؟
Code availability؟

بلکه یک سؤال جدید هم اضافه بشه:

Agent availability؟

البته خود نویسنده‌ها هم تأکید می‌کنن که تولید فرضیه و تفسیر علمی همچنان باید human-in-the-loop باقی بمونه؛ این سیستم قرار نیست جای قضاوت پژوهشگر رو بگیره، بلکه قراره فاصله بین «منتشر شدن یک روش» و «واقعاً قابل استفاده بودنش» رو خیلی کمتر کنه. (Nature)

به نظرم اگر این ایده واقعاً جا بیفته، ممکنه یکی از بزرگ‌ترین تغییرات آینده‌ی scientific publishing این باشه که مقاله دیگه فقط چیزی نباشه که می‌خونیم؛

چیزی باشه که می‌تونیم باهاش کار کنیم.

Paper:
“Reimagining research papers as interactive and reliable AI agents”
Nature, 2026

⚡️اطلاع از دوره ها و خدمات
@Mediversecenter

💡گروه پروژه‌ های اختصاصی ما
https://t.me/themediversecenter

@themediverse