به نظرم یکی از چیزایی که خیلی روی کیفیت یه پزشک اثر می‌ذاره، ریسرچه.

وقتی وارد کار پژوهشی می‌شی، کم‌کم ذهنت یاد می‌گیره هر چیزی رو ساختارمند ببینه. وقتی با یه بیماری مواجه می‌شی فقط دنبال اسم تشخیص نمیشی؛ ناخودآگاه به شواهد، ریسک‌فاکتورها، افتراق‌ها، قدرت داده‌ها و اینکه «از کجا می‌دونیم این درسته؟» فکر می‌کنی.

حتی خوندن تکست‌بوک‌ها هم برات خیلی راحت‌تر می‌شه، چون دیگه متن رو صرفاً حفظ نمی‌کنی. می‌فهمی چرا یه توصیه وارد گایدلاین شده، پشت یه عدد چه مطالعه‌ای بوده و چرا بعضی شواهد قوی‌تر از بقیه‌ان.

به مرور اپروچت به بیماری‌ها منظم‌تر می‌شه، مقاله خوندنت سریع‌تر می‌شه، بهتر می‌تونی ادعاهای علمی رو نقد کنی و حتی وقتی با یه کیس جدید روبه‌رو می‌شی، ذهنت خیلی اصولی‌تر مسئله رو باز می‌کنه.

برای همین من ریسرچ رو فقط یه راه برای مقاله چاپ کردن یا قوی کردن CV نمی‌بینم. اگر درست انجامش بدی، مدل فکر کردنت به عنوان پزشک رو عوض می‌کنه و ازت آدم قوی‌تری توی فیلدت می‌سازه.