مامانم همیشه یک‌چیزِ جالب بهم میگه، میگه خیلی از این خوشش میاد که من برای همه‌چیز احساساتِ زیادی به خرج میدم، از این‌که راجع به چیزهای کوچیک هیجان‌زده میشم، به چیزها و موجوداتِ رندوم توی طبیعت عشق می‌ورزم یا برای چیزهایی که برای درصد زیادی از آدمها اهمیت ندارن، غمِ زیادیو تجربه می‌کنم، بهم می‌گه you feel too much و من بهت غبطه می‌خورم و من هم بهش می‌گم این چیزیه که اصلاً دوستش ندارم و دلم می‌خواست کمتر اهمیت بدم، بی‌تفاوت باشم، کمتر احساس کنم، چون کُل انرژیم صرفِ خرج کردن احساساتم میشه و چیزی برای خودم نمیمونه.