«نمى‌دانم كدام سوگى بزرگ‌تر است؛
و آيا هر كدام به تنهايى براى شكستن دل شيشه‌اى من بس نيست؟
كدامتان لب باز مى‌كنيد؟ يا وانهاده‌ايد خود دريابم در چه آتشى هستم!»
— سهراب‌کشی، بهرام بیضایی

در روزهایی که واژه‌ها از بیان آنچه بر انسانیت گذشت ناتوان بودند، ما نیز در سوگ شریک بودیم.

اگر تئاتر آینه‌ی زندگی است، زندگی نیز با همه‌ی تلخی‌هایش راه خود را به سوی ادامه یافتن پیدا می‌کند. تئاتر، هنرِ ایستادن در تاریکی و جست‌وجوی نور است؛ هنرِ یادآوری انسان به انسان.

از امروز، فعالیت کانون تئاتر دانشگاه شهید بهشتی را از سر می‌گیریم؛ با امید به روزهایی روشن‌تر، صحنه‌هایی پرنورتر و انسان‌هایی که همچنان به گفت‌وگو، تخیل و زندگی ایمان دارند.

@TheatreSBU