بیست و هفتم شهریورماه، روز شعر و ادب فارسی و بزرگداشت استاد شهریار گرامی باد.

سید محمدحسین بهجت تبریزی، متخلص به شهریار، پس‌از گذراندن مقدمات، در سال ۱۲۹۹ به تهران آمد و دورۀ دوم متوسطه را در دارالفنون به پایان برد. سپس وارد مدرسۀ عالی طبّ شد و پس‌از ناکامی در دل‌باختگی، و شیدایی ناشی از آن، درس پزشکی را رها کرد. او از نوجوانی به سرودن شعر پرداخت و در شمار غزل‌سرایان خوش‌قریحه و سرایندگان بزرگ و آفرینشگر روزگار درآمد. سروده‌های او در سه گروه سنّتی، نیمه‌سنّتی و آزاد دسته‌بندی می‌شود. شعر او سرشار از احساس و عاطفه‌ای رقیق است. زبان شعر شهریار ساده و مایه‌ور از امکانات زبان گفتار است و غزل‌های او درون‌مایۀ عاشقانه، عارفانه یا ستایشی دارند. سروده‌هایی از او مانند «ای وای مادرم»، «علی ای همای رحمت»، «تا هستم ای رفیق»، «حالا چرا» و «از تو بگذشتم» اقبال عام یافته است. او در سرودن شعر به زبان ترکی نیز صاحب ذوق و قریحه‌ای سرشار بوده است و منظومۀ «حیدربابایه سلام» که از سروده‌های پرآوازۀ اوست، نامی بلند برای شاعر به ارمغان آورده است.

@theapll