سیاوش
مقالهای از دانشنامۀ زبان و ادب فارسی
نویسنده: میرجلالالدّین کزّازى
سیاوَش پاکترین و نیکوخوىترین چهرۀ شاهنامه. از اینروى، ایرانیان همواره او را بسیار گرامى مىداشتهاند و داستان اندوهبارش را بازمىگفتهاند.
داستان سیاوش، به بازگفت شاهنامه، چنین است: روزى طوس و گودرز و گیو و سوارانى چند، به آهنگِ شکار گور، به دشت دغوى مىروند، جایى در نزدیکى توران که زمینش از خرگاهها پوشیده بوده است.
کیکاووس، پادشاه ایران، به دیدن آن زیباى دلارا، او را شایستۀ خویش مىشناسد و مىگوید که بهترین جاى براى او مشکوى شاهى است. سیاوش از این زن زاده مىشود. کیکاووس او را سیاوَخْش مىنامد و بخت و سرنوشت او را از «شمار سپهر بلند» جویا مىشود و آن را آشفته و ناهمایون مىیابد. چندى پس از آن، رستم به دربار کاووس مىآید و از او درخواست مىکند که سیاوش را به وى بسپارد، زیرا کسى جز او شایستۀ پروردن و آموختن سیاوش نبوده است.
🔴برای دیدن متن مقاله به نشانی زیر در وبگاه فرهنگستان مراجعه کنید:
🌐 https://apll.ir/?p=20102
@theapll
Post #2837
3.16K
