نمی‌فهمم چرا همکاری ثابت دو تا بازیگر توی صنعت بی‌ال/جی‌ال تایلند انقدر تبدیل به بحث شده که بعضیا فکر می‌کنن بازیگر تا وقتی از پارتنرش جدا نشه و نره سراغ سریال‌های استریت یا بی‌ال/جی‌ال با کسای دیگه، نمی‌تونه پیشرفت کنه!

مگه این مفهوم چیز جدیدیه؟ :)

مثلاً لورل و هاردی رو در نظر بگیرین. یکی از معروف‌ترین زوج‌های کمدی تاریخ سینما که توی بیشتر از ۱۰۰ فیلم و اثر کوتاه و بلند کنار هم ظاهر شدن. سال‌ها با هم کار کردن و حتی بعد از سینما، اجراهای صحنه‌ای مشترک داشتن

مهران مدیری و سیامک انصاری هم برای ما مثال آشنایی‌ان. سال‌ها توی پروژه‌های مختلف کنار هم کار کردن و خیلی‌ها با دیدن یکی، یاد اون یکی هم می‌افتن. این همکاری ثابت به این معنی نیست که هیچ‌ کدومشون نمی‌تونن به‌ تنهایی بازیگر خوبی باشن یا نقش‌های متفاوتی رو تجربه کنن.

توی هالیوود هم مارتین اسکورسیزی و رابرت دنیرو بارها با هم همکاری کردن؛ از Taxi Driver و Raging Bull گرفته تا Goodfellas و The Irishman. این همکاری‌های مکرر نه‌ تنها چیز عجیبی نیست، بلکه بخشی از تاریخ سینماست.

پس چرا وقتی دو تا بازیگر توی تایلند با هم پارتنر می‌شن، یهو همکاری مداومشون تبدیل می‌شه به نشونه‌ی درجا زدن و پیشرفت نکردن؟!

البته یه تفاوت وجود داره. توی صنعت بی‌ال و جی‌ال، این همکاری فقط به بازی توی سریال محدود نیست.... فن‌میتینگ، برنامه‌های سرگرمی، تبلیغات و فعالیت‌های مشترک هم بخشی از ماجراست. یعنی یه جور برند مشترک شکل می‌گیره که مخاطب هم بهش علاقه داره. این مدل تجاری با یه زوج کمدی معمولی فرق داره، ولی اصل همکاری ثابت همچنان چیز جدیدی نیست، نه؟

آیا ممکنه این سیستم باعث بشه یه بازیگر توی نقش‌های تکراری گیر بیفته؟ بله، قطعاً. آیا ممکنه بعضی شرکت‌ها از ترس ناراحت شدن فن‌ها، فرصت‌های کاری متفاوتی رو محدود کنن؟ اینم ممکنه. ولی این مشکلات به معنی این نیست که اصل پارتنرشیپ اشتباهه یا هر بازیگری که توی یه شیپ فعالیت می‌کنه، محکومه که همیشه یه مدل نقش بازی کنه!

یه بازیگر می‌تونه با پارتنر ثابتش سریال عاشقانه بازی کنه و هم‌ زمان توی یه پروژه‌ی مستقل، فیلم اکشن، درام جدی یا حتی یه نقش کاملاً متفاوت ظاهر بشه. خود باس انعطاف زیادی تا به حال نشون داده. این دو تا هیچ تناقضی با هم ندارن.

مشکل از خود پارتنرشیپ نیست؛ مشکل وقتیه که پارتنرشیپ تبدیل به محدودیت بشه.

و از همه مهم‌تر، این تصمیم باید دست خود بازیگر باشه. اگه یه بازیگر بخواد با پارتنرش ادامه بده، چرا باید مجبور بشه جدا بشه تا جدی گرفته بشه؟ اگه هم بخواد تجربه‌های جدیدی داشته باشه و خارج از شیپ کار کنه، چرا باید بابتش سرزنش بشه؟

فن‌ها می‌تونن هم از همکاری مشترکشون لذت ببرن، هم از پروژه‌های انفرادی هر کدوم حمایت کنن. لازم نیست برای حمایت از یکی، اون یکی رو کنار بذارن یا هر همکاری جداگانه‌ای رو تهدیدی برای شیپ بدونن.

در نهایت، پارتنر ثابت داشتن و بازیگر توانمندی بودن، دو مفهوم متضاد نیستن. یه بازیگر با انتخاب نقش‌ها، تجربه، مهارت و کیفیت کارش رشد می‌کنه، نه صرفاً با عوض کردن پارتنرش.

قرار نیست برای پیشرفت یکی، چیزی که باعث موفقیت و محبوبیتش شده رو حتماً نابود کنیم. :)
این نظر منه.