۷۴ روز است که نفس ارتباط در سینهٔ سرزمین ایران حبس شده!

اینترنت، حق طبیعی انسان معاصر، نه یک کالای تجملی، که زبانِ زیستن، آموختن و دیده شدن است؛ حقی که امروز از عموم مردم دریغ شده.

در این خاموشیِ تحمیلی، حلقه‌ای از رانتخواران، سیم‌کارت‌های سفید را چون اکسیری مخفی در جیب دارند؛ خط‌هایی بی‌رقیب و رها از بند فیلترینگ. گویی ارتباط، حق الهیِ "برگزیدگان" است و برای "مردم"، جرم. حالا در اوج این تناقضِ رنج‌آور، طرحی حقیرانه به‌نام اینترنت پرو رو کرده‌اند؛ آشغالی فریبنده که توهینی مستقیم به شعور ملتی است که نه تشنهٔ اینترنتِ درجه چندم، که تشنهٔ عدالت در دسترسی‌ست.

اما حکایت فقط به محرومیتِ شما ختم نمی‌شود. خود ما در ایران نیز از این قطعی فراگیر، اسیر و خاموشیم و توان فعالیت نداریم. و صریح‌تر بگوییم:

وصل بودن ما چه سودی دارد؟

چرا که در این وضعیتِ واژگون، اگر تنها "ما" باشیم و "شما" نه، اینترنت دیگر اینترنت نیست. آنچه اینترنت را معنا می‌بخشد، حضور جمعی است. بودن توأمانِ همهٔ صداها، نه زمزمهٔ تنهای چند سیم‌کارت ویژه. وقتی اکثریت به سکوت اجباری فرورفته باشند، فعالیت در آن سو تهی از ماهیت و بیگانه با بنیاد اینترنت است.

اینترنت، یا برای همه آزاد است یا واژه‌اش را باید از حافظهٔ جهان زدود. تا سیم‌کارت سفید هست و تا اینترنت پرو نقابی بر انحصار است، فریب نمی‌خوریم و سکوت این خاموشی را به‌رسمیت نمی‌شناسیم.

به‌امید روزهای بهتر و بازگشت همه‌مان

#iranblackout
#digitalblackoutiran