از آدما و چیزای تکراری خسته شدم
همه شبیه همن،هیچکی خودش نیست
هیچ چیز تازه و جدیدی نیست
کاش روزی برسه آدما از اینکه خودشون باشن نترسن
آدما دیگه مثل قبل بهمدیگه کمک نمیکنن
انسانیت از بین رفته
اگه انسانی رو محتاجِ کمک میبینن،نادیده میگیرنش
وقتی از خوشحالیت راجب چیزی با ذوق براشون تعریف میکنی،سرد واکنش نشون میدن و ذوقتو کور میکنن
ذوق ها از بین رفته
آدما ذوقِ همدیگه رو کور میکنن
همه محتاج کمک هستیم و منتظر
همه دستامونو برای کمک دراز کردیم اما هیچکی دست اون یکیو نمیگیره
نمیدونم چی به سر ما اومده..
همه میدونیم کمک میخوایم اما هیچکدوممون پیش قدم نمیشیم
ولی میونِ این همه بدی،اندک انسان هایی هنوز باقی موندن
هر وقت اونارو میبینم،به زندگی و آدما کمی امیدوار میشم
انسان هایی که هنوز با چیزهای کوچیک شادن،بقیه رو خوشحال میکنن،بهمدیگه کمک میکنن و برای شادیِ بقیه شادی میکنن
کاش آدمای این شکلی بیشتر بودن تا هر کدوممون حداقل یه آدمِ این شکلی تو زندگیمون داشته باشیم.
قلم ستاره آبی🪼