یکی از دوره‌های AI که واسه شرکت پاس می‌کردم (و مدرسش استاد استنفورد بود، خوش به حالش) می‌گفت شما می‌تونید هوش‌مصنوعی مسائل soft constraint رو حل کنید. وقتی که برای حل سوالتون ۱۰۰ تا راه‌حل وجود داره و شما با ۹۹ تاشون خوشحال و راضی میشین. و به مساله اون‌قدر تسلط دارین که اون ۱ راه‌حل غیر‌قابل‌قبول رو تشخیص بدین و استفاده‌ش نکنین. مثلا شما می‌خواین یه پاورپوینت درست کنین واسه یه ارائه کلاسی. خیلی به فرمت و استایل و انیمیشنا اهمیت نمی‌دین. چیزی هم اشتباه باشه می‌گیرین دستی درستش می‌کنین.

در نقطه مقابلش مسائل hard constraint هستن که راه‌حلشون فقط و فقط به یک شکل و یک فرمت قابل قبوله، و اگر اون خروجی دقیقا از اون فرمت پیروی نکنه باید ریختش دور. مثلا شما همیشه می‌خواین اسم و فامیل و تاریخ تولد یکی رو بگیرین و تو یه چیزی ضرب و تقسیمش کنین، تبدیلش کنین به یه کلمه رندوم ۱۰ حرفی. و اگه خروجیتون ۹ حرفی باشه سیستمتون منفجر می‌شه و آدما پرتاب می‌شن به لایه سوم اتمسفر. در این زمینه‌ها توصیه می‌شود که خیلی به خروجی هوش‌مصنوعی دل نبندید، یا یک موجودیت مجزا رو در جریان قرار بدید که خروجی قراره دقیقا چه ریختی باشه، و با چماق بکاریدش بالاسر هوش‌مصنوعی تا اگر دست از پا خطا کرد حسابش رو برسه.