بعضی‌ها مشکل کد نوشتن با AI را این‌طور می‌بینند که دیگه هیچ‌چیز دقیق، عمیق و درست نیست. من واقعاً مشکل رو اینجا نمی‌بینم؛ در واقع، این رو مشکل جدیدی نمی‌بینم.

دوستان مهندس ما تا به حال هم در تولید کدِ بی‌نقص خیلی موفق عمل نکردند. در واقع، اگر در تولید قطعه‌کدهایی موفق بودند، اون کدها هم عموماً امکان غلط نوشتنشون ممکن نیست یا خیلی کمه؛ یا ده‌ها سال در پلتفرم‌های مختلف اجرا و تست شده‌اند یا اساساً صحت الگوریتمِی که پیاده کردن اثبات شده‌ست. اما از اون طرف، (همین دوستان) در معماری همیشه پر از خطا بودند و معماری‌هاشون در یک فرایند تدریجی بهبود پیدا کرده. خطایی که نه لزوماً برخاسته از یک مهندسی غلط، که برخاسته از نیاز بیزینسه. تغییراتی که هیچ‌وقت پیش‌بینی نشدند، از ناکجا وسط معماری شما سر در میارند و شما را مجبور به تغییرات پرریسک و پرهزینه می‌کنند. شاهد این مدعا هم باگ فیکس های ابدی تمام پروژه‌های بزرگ و کوچیکه.

از نظر من، مشکلی که الان شیوع پیدا کرده، تولید کدهاییه که مسئولش از مکانیسمش سر در نمیاره. کدی که «عظیمه، مثل فیل. پر سر و صداست. هیاهوه. دیوانه است. پر هرج‌ومرجه اما مدفوعه». یک فایل ۵۰۰ خطی که یک فیچرو پیاده کرده —که اتفاقاً درست هم کار می‌کنه— ولی کمتر کسی توان و حوصلهٔ این رو داره بشینه و کار شخص دیگه‌ای رو بخونه تا عمیقاً بفهمه؛ به‌خصوص که نرخ تولید PRهایی با تعداد تغییرات بالا به لطف AIها، در حال بیشتر و بیشتر شدنه. مشکلی که قبلا هم در سطح خرد با ظهور امثال استک‌اوورفلو بیشتر جون گرفت و الان رشد کرده و دست و پا در آورده.