‌ پرسش هایی پیرامون فرگشت
بخش هشتم

آیا فرگشت، مروّج بقای گونه‌هاست؟
فرگشت، خودکشی هم می‌کند؟

در فرضیه، هر گونه‌ای که جمعیت‌اش اندک باشد؛ قادر به ذخیره‌سازی هرچه‌سریع‌تر ِ جهش‌های مضر در قیاس با زدودن‌شان است. این مشکل، علی‌الخصوص درباره‌ی جانداران غیرجنسی‌ای نظیر «ماهی مولی» (Amazon Molly)، تأثیر شدیدتری دارد؛ اثری که به «ضامن مولر» (Muller’s ratchet) موسوم است. این پدیده ازآنجا برای گونه‌های جنسی کم‌خطرتر است که طی تبادل مواد ژنتیکی مابین کروموزوم‌ها؛ جهش‌های خوب و بد قابل تفکیک‌اند.
برخی فرزندانِ بدشانس، بار سنگینی از جهش‌های نامطبوع را تحمل کرده و نهایتاً از بین می‌روند؛ حال‌آنکه خوش‌شانس‌ترها، نصیب کمتری از این جهش‌های زیان‌آور می‌برند.
در فرضیه، یک فاجعه‌ی جهشی می‌تواند در نتیجه‌ی یک پیوند نیز رخ دهد.
این، مربوط به تنوع ژن‌هایی می‌شود که به‌واسطه‌ی هم‌نشینی‌شان در یک کروموزوم؛ از همدیگر ارث می‌برند.
جهشی را تصور کنید که زمینه‌ساز جهش‌های بیشتری در یک گونه می‌گردد؛ آنچنان‌که گاه به جهش‌هایی انجامیده می‌شود که سازگاری گونه با محیطش را افزایش شگرفی می‌بخشد. این سازگاریِ بی‌واسطه‌ای که منتج از جهش‌های ژنتیکی ِ سودآور است؛ ابتدائاً آثار مضر جهش‌ها را می‌پوشاند؛ بدین‌معنا که هر دو نوع از جهش‌های خوب و بد در یک جمعیت پخش می‌شوند و نهایتاً آثار زیان‌باری ایجاد می‌کنند.
پزشکانِ اندکی امید دارند تا که با یاری انباشت جهش‌ها، دست به درمان بیماری‌های‌ها زنند.
ویروس‌های خاصی نظیر HIV، در نزدیکی ِ همان آستانه‌ی خطای مصیبت‌بارشان هستند.
داروهایی که نرخ جهش‌های ویروس را ارتقا می‌بخشند؛ قادر به نزدیک‌تر کردنشان تا لبالب این آستانه‌ و نهایتاً انقراض‌شان در بدن بیمارند.
مدت‌هاست می‌دانیم که رقابتِ مابین اعضای یک گونه برای تکثیر و زادآوری – انتخاب جنسی – می‌تواند همراه با خصایصی باشد که سازگاریِ مجموع آن گونه را کاهش می‌دهد.
طاووس‌های نری که صاحب بزرگ‌ترین و درخشنده‌ترین دم‌ها هستند؛ توجه بیشتری را هم به جانب خود جلب می‌کنند؛ اما این دم سنگین و انگشت‌نما، شانس بقایشان را هم کاهش می‌دهد.
مطالعاتِ صورت‌پذیرفته بر پرنده‌های در معرض انقراض، نشان از این می‌دهند که انتخابِ جنسی، قادر به منقرض‌سازی یک جمعیت است.
برخی زیست‌شناسان حتی انتخاب جنسی را مقصر مصرف‌گرایی ِ آشکاری می‌دانند که آینده‌ی بشر را تهدید می‌کند.
بر اساس «اصل آوانس» (Handicap Principle)؛ پدیده‌هایی نظیر دم طاووس، فرگشتِ دقیقی می‌یابند؛ چراکه اصولاً بی‌فایده‌اند.
جانوری را تصور کنید که درصدد اعلام قدرت و زیبایی‌اش به جنس مؤنث است. اگر این کار آسان باشد؛ نرهای ضعیف‌تر، به‌راحتی با تقلید، قادر به تقلب کردن‌اند.
اما اگر این کار دشوار باشد – نظیر تجهیز به یک دم بزرگ و زمخت – راهی برای تقلب نمی‌ماند.
اثبات اینکه کدامین‌یک از این پدیده‌ها در حیات وحش به انقراض گونه می‌انجامد، سخت است؛ چراکه هر گونه‌ای که چنین تجربه‌ای را از سر گذرانده باشد، طبعاً دیگر نیست تا بشود آن را بررسی کرد.
با این حال، مدارک غیرمستقیم، همچنان در حال محکم‌تر شدن‌اند.


رفرنس


#پرسش‌هایی‌پیرامون‌فرگشت
#فرگشت


👉 @Teltagram 👈