گاهی فقط یک فنجان سکوت می‌خواهیم…

پنج‌شنبه تعطیل بود، اما دوشنبه بار پنج شنبه رو جبران کردم؛
بی‌وقفه مراجع دیدم و آخرش دیگر واقعاً نمی‌دانستم چطور خودم را شارژ کنم.

قهوه خوردم، آب خوردم، چای خوردم…
و وسط همه‌ی این‌ها، یادم افتاد که انرژی آدم هم بالاخره یک جایی تمام می‌شود.

ما معمولاً بین «بایدها» و «کارها» یادمان می‌رود که خودمان هم یک آدمیم؛
آدمی که گاهی خسته می‌شود،
گاهی دلش سکوت می‌خواهد،
و گاهی فقط نیاز دارد چند دقیقه هیچ کاری نکند.

شاید مراقبت از خود همیشه یک کار بزرگ و عجیب نباشد؛
گاهی همین یک فنجان چای است،
چند دقیقه سکوت،
یک نفس عمیق،
یا حتی پذیرفتن این جمله که:

امروز خسته‌ام… و اشکالی ندارد.

چون قرار نیست همیشه پرانرژی باشیم؛
قرار است یاد بگیریم وقتی خسته‌ایم،
به جای سرزنش خودمان، کمی هم مراقب خودمان باشیم. 🌿