گاهی درد را رها نمی کنیم؛ چون درد، آخرین نشانه و آخرین شکل از حضور چیزی ست که از دست داده ایم.

روان انسان گاهی فقدان را نه با فراموشی، بلکه با نگه داشتن نشانه ای از آن تحمل می کند. آنچه از دست رفته ممکن است در سطح واقعیت ناپدید شده باشد، اما همچنان در جهان درونی فرد حضور داشته باشد.