گاهی آدم خسته نیست از زندگی،
خسته‌ست از اینکه همیشه باید خودش را جمع کند.

از اینکه وقتی دلش گرفته،
باز هم بگوید «چیزی نیست».

وقتی می‌ترسد،
باز هم خودش را آرام کند.

وقتی دلش می‌خواهد یکی دستش را بگیرد،
باز هم بگوید «خودم از پسش برمیام».

ما گاهی آن‌قدر به قوی بودن عادت می‌کنیم
که یادمان می‌رود قوی بودن،
یعنی همیشه بی‌نیاز بودن نیست.

گاهی قوی‌ترین کار ممکن این است که بگویی:
امروز دیگه نمی‌کشم...
یکی کنارم باشه.

قرار نیست همیشه تکیه‌گاه همه باشی.
تو هم گاهی حق داری
جایی بنشینی، نفس بکشی
و اجازه بدهی یکی بگوید:

نگران نباش، این بار من هستم.