تا حالا دقت کردی بعضی آدم‌ها زیر بارِ مهربانی‌شان له می‌شوند؟
هر بار که از ترسِ ناراحت شدنِ کسی، به جای «نه»، «آره» می‌گویند... یک نفر سنگ دیگری روی دوششان می‌گذارد.
اولش سبک است. بعد می‌شود دو تا... ده تا... صد تا...
تا جایی که دیگر از خستگی، خودشان را گم می‌کنند.
تلخ‌ترین بخش ماجرا اینجاست: بیشتر آدم‌هایی که این سنگ‌ها را روی دوشت می‌گذارند، حتی متوجه وزنش نیستند.
اگر همیشه باید خودت را کوچک کنی تا دیگران احساس راحتی کنند، این اسمش مهربانی نیست؛ اسمش فراموش کردنِ خودت است.
مرز گذاشتن، خودخواهی نیست. «نه» گفتن، بی‌رحمی نیست. گاهی تنها راه نجات این است که اجازه ندهی هر کسی سنگی روی دوشت بگذارد.
آدمی که همیشه بارِ همه را حمل می‌کند، یک روز می‌فهمد سال‌هاست هیچ‌کس نپرسیده: «خودِ تو چقدر خسته‌ای؟»
✍️ مریم سادات صادقی | روان‌شناس بالینی