هرچه از نظر هیجانی بالغ‌تر می‌شوی، کمتر زخمِ رفتار دیگران را به حساب ارزش خودت می‌گذاری.

آرام‌آرام می‌فهمی که شیوه‌ای که آدم‌ها با تو رفتار می‌کنند، بیش از آنکه بازتابِ تو باشد، آینه‌ی رابطه‌ای است که با خودشان دارند؛ رابطه‌ای که از نگاهشان به خود، ظرفیت هیجانی‌شان و وضعیت سیستم عصبی‌شان شکل گرفته است.

دیگر خودت را با سردی، بی‌توجهی یا ناتوانی دیگران در دوست داشتن و ارتباط برقرار کردن قضاوت نمی‌کنی. می‌دانی هرکس فقط به اندازه‌ی وسعت دنیای درونی‌اش، زخم‌های التیام‌نیافته‌اش و توان روانی‌اش می‌تواند دیگری را ببیند، درک کند و دوست بدارد.

و این شاید یکی از عمیق‌ترین نشانه‌های بلوغ باشد؛ اینکه بفهمی ارزش تو، هرگز با نحوه‌ی رفتار دیگران تعریف نمی‌شود.