بالاخره امروز هم گذشت و تونستم بخشی از جلسه‌هام رو برگزار کنم.
چیزی که امروز بیشتر از هر چیز توجهم رو جلب کرد، حجم اضطراب و تنشی بود که مراجعانم از اخبار جنگ و این روزهای پر از بی‌ثباتی با خودشون به جلسه آورده بودن.
و راستش... حق دارن.
آدم تا چه اندازه می‌تونه بارِ ناامنی، ابهام و نگرانی رو هر روز با خودش حمل کنه و همچنان انتظار داشته باشه حالش مثل قبل بمونه؟
برای همین تصمیم گرفتم یه ویس کوتاه ضبط کنم شاید نتونه همه‌ی این سنگینی رو کم کنه، اما اگر بتونه برای چند دقیقه احساس امنیت، آرامش یا همراهی ایجاد کنه، خوشحال می‌شم که سهم کوچیکی در این روزهای سخت داشته باشم.
Post #66
409
- ❤ 3
- 🕊 2