بعضی آدم‌ها فکر می‌کنند آرامش یعنی هیچ مشکلی در زندگی وجود نداشته باشد؛
اما آرامش واقعی زمانی آغاز می‌شود که دیگر برای کنترل هر اتفاقی نمی‌جنگی.

همه‌چیز قرار نیست مطابق میل ما پیش برود.
قرار نیست همه بمانند، همه بفهمند یا همه دوستمان داشته باشند.

رشد روانی یعنی یاد بگیری میان «آنچه در اختیار توست» و «آنچه نیست» مرز بگذاری.
انرژی‌ات را صرف تغییر خودت کنی، نه وادار کردن دنیا به تغییر.

گاهی بزرگ‌ترین نشانه بلوغ این نیست که بیشتر بجنگی؛
این است که بدانی کِی رها کنی، کِی بپذیری، و کِی با آرامش از کنار چیزی عبور کنی.

آرامش، پاداشِ کنترل کردن دنیا نیست؛
پاداشِ آشتی کردن با واقعیت است.