برای آدمی که سال‌ها احساس بی‌ارزشی کرده، ممکنه قصر بسازی و خستگی رو به جون بخری ،بی‌توقع، فقط با این امید که شاید یک روز، قدردانی رو توی نگاهش ببینی… شاید حتی یک لبخند.

اما ناگهان با تعجب می‌گه:
دیدی چقدر منو بی‌ارزش کردی؟ می‌دونستی من شکلات دوست داشتم، رفتی برام قصر ساختی!

گاهی مسئله این نیست که تو کم گذاشتی؛
مسئله اینه که زخمی کهنه، حتی محبت رو هم از فیلترِ «من کافی نیستم» می‌بینه.

برای بعضی آدم‌ها، هرچقدر بیشتر بدهی، باز هم چیزی کم است؛
چون هیچ‌کس نمی‌تواند با محبتِ بیرونی، زخمی را که از درون مدام می‌گوید «تو ارزشمند نیستی» برای همیشه ساکت کند.
مریم سادات صادقی مالواجردی
روانشناس بالینی و طرحواره درمانگر

@tekegomshode🌱