آدم‌ها به خاطر ظاهرشان ارزشمند نمی‌شوند؛ به خاطر رفتاری که با تو دارند می‌شوند.

ممکنه کسی خیلی زیبا باشه،
شغل خوبی داشته باشه،
پولدار باشه،
تحصیلات بالایی داشته باشه
یا از بیرون، زندگی فوق‌العاده‌ای به نظر برسونه...

اما هیچ‌کدوم از این‌ها به‌تنهایی نشون نمی‌ده که اون آدم، انسان ارزشمندی برای رابطه است.

آدم ارزشمند کسیه که وقتی باهاش حرف می‌زنی، احساس امنیت کنی؛
بتونه احساساتش رو بیان کنه، نه اینکه تو رو با سکوت و قهر تنبیه کنه؛
بتونه گفت‌وگوی سالم داشته باشه، نه اینکه هر اختلافی رو به جنگ تبدیل کنه؛
برای مرزهای تو احترام قائل باشه؛
وقتی اشتباه می‌کنه، مسئولیتش رو بپذیره؛
و لازم نباشه برای گرفتن محبت، احترام یا توجه، مدام خودت رو ثابت کنی.

چون در نهایت،
ارزش واقعی یک انسان را چیزی که دارد تعیین نمی‌کند؛ چیزی که در رابطه با دیگران می‌سازد تعیین می‌کند.

شاید بد نباشه این سؤال رو از خودمون بپرسیم:

آدم‌هایی که وارد زندگی من می‌شن، بعد از بودن کنار من، بیشتر احساس امنیت می‌کنن یا بیشتر احساس ناامنی؟

همین سؤال، خیلی چیزها درباره‌ی شخصیت ما روشن می‌کنه.

پست هرگز جای درمان رو نمی‌گیره.