ترس از عاشق شدن همیشه به معنای «نخواستن» نیست.

گاهی آدم اتفاقاً خیلی هم می‌خواهد نزدیک شود، اما تجربه‌های قبلی، ترس از طرد شدن، رهاشدگی یا آسیب عاطفی باعث می‌شوند صمیمیت برایش هم‌زمان با ترس همراه شود.

برای همین ممکن است درست وقتی رابطه جدی‌تر می‌شود، عقب بکشد؛ سرد شود، فاصله بگیرد یا مدام دنبال نشانه‌ای بگردد که ثابت کند این رابطه هم قرار است تمام شود.

در روان‌شناسی، این الگو می‌تواند با سبک‌های دلبستگی ناایمن و راهبردهای محافظتی در برابر آسیب عاطفی ارتباط داشته باشد.

مسئله این نیست که «چرا عاشق نمی‌شوم؟»
گاهی سؤال واقعی این است:

«اگر عاشق شوم و آسیب ببینم، آیا می‌توانم از پسِ آن بربیایم؟»

قرار نیست برای دوست داشتن، ترس‌هایمان را یک‌شبه خاموش کنیم.
قرار است کم‌کم یاد بگیریم که صمیمیت لزوماً به معنای از دست دادن خودمان نیست.

می‌شود کسی را دوست داشت،
نزدیک شد،
آسیب‌پذیر بود
و در عین حال مرزهای خودمان را حفظ کرد.

عشق سالم جایی نیست که ترس وجود نداشته باشد؛
جایی است که ترس، تمام تصمیم‌های ما را به جایمان نگیرد. 🤍

پست هرگز جای درمان رو نمی‌گیره.