🔹 چکیده سرمقاله امروز «دنیای اقتصاد»:
در سوگ محسن خلیلی‌عراقی
👤 دکتر علیرضا بختیاری؛ مدیر مسوول گروه رسانه‌ای «دنیای‌اقتصاد»
✍️ بعضی آدم‌ها وقتی می‌روند، جای یک نفر خالی می‌شود. بعضی دیگر، جای یک شیوه زیستن و کار کردن را خالی می‌گذارند.
✍️ محسن خلیلی‌عراقی از گروه دوم بود. مردی بی‌نهایت قابل احترام که وقتی نام وطن را می‌شنید یا بر زبان می‌آورد، اشک در چشمانش جاری می‌شد.
✍️ در ماه‌های گذشته، بارها از ایشان پیام و تماس داشتم. گاهی در تایید نوشته‌ها و آثار گروه رسانه‌ای «دنیای‌اقتصاد» و گاهی در نقد آنها. معیار همیشگی هم دفاع از بخش خصوصی و پایبندی به اقتصاد آزاد بود.
✍️ خلاقیت او در تبدیل هدررفتِ گاز به کالایی مصرفی و راه‌اندازی شبکه توزیع، نه تنها بنیان شرکت «بوتان» را شکل داد، بلکه تحولی اجتماعی در رفاه خانواده‌ها ایجاد کرد.
✍️ خلیلی در آزمون‌های سخت نیز استوار ماند؛ از ۲۵۴ جلسه دادگاه برای بازپس‌گیری اموال تا فروش دارایی‌های شخصی برای حفظ حیات شرکت و پرداخت حقوق کارکنان در دوران بحران و جنگ، همگی گواهی بر تعهد او به تولید بود.
✍️ او به‌درستی دریافته بود که دوام صنعت ایران به اصلاح نظام حکمرانی صنعتی وابسته است. تأسیس «بنیاد توسعه صنعتی» و حمایت از پژوهش‌های راهبردی در سال‌های پایانی عمر، نشان‌دهنده نگاه کلان او به مسائل ملی بود.
✍️ خلیلی ویژگی‌های کمیابی چون خلاقیت، مسئولیت‌پذیری اجتماعی و پایداری را در وجود خود جمع کرده بود. اگرچه جای خالی او سخت پر می‌شود، اما تکریم واقعی او در تداوم راهش نهفته است.
✍️ ایران برای آینده به ظهور صنعتگرانی با همین منش نیاز دارد؛ کسانی که در محیط پر از نااطمینانی اقتصادی، همچنان برای «ساختن» امیدوار بمانند و ساختاری که بستر این سازندگی و خلاقیت را فراهم سازد.
✅ کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد👇
@den_ir
Post #10820
426