✍️ دکتر مهدی حسنزاده
۴۰ درصد جابهجاییها در کلانشهر تهران زیر پنج کیلومتر هستند که این معادل روزانه هشت میلیون از ۲۰ میلیون جابهجایی است که بخشی از آن پتانسیل تردد با دوچرخه را دارند. از این میزان، بخش درخور توجهی در هسته مرکزی شهر تهران شامل مناطق ۶، ۷، ۱۱ و ۱۲ هستند که در وضع موجود، افراد این مسیرهای کوتاه را با موتورسیکلتها یا با تاکسیها انجام میدهند و پتانسیل انجام توسط دوچرخههای اشتراکی را دارا هستند. همچنین در وضعیت موجود، در محدوده مرکزی شهر تهران حجم چشمگیری موتورسیکلت برای انجام جابهجاییهای روزانه در حال تردد هستند که در نتیجه این تردد زیاد، آشفتگی، کاهش ایمنی، برخورد با عابران پیاده، اختلال در تردد ایمن و... را شاهد هستیم.
با توجه به اینکه سیستم حملونقل همگانی شهر تهران بهصورت یکپارچه دارای عملکرد نیست و کیلومتر اول و کیلومتر آخر سفرها معمولاً طول قابلتوجهی برای رسیدن به ایستگاههای حملونقل همگانی برای شهروندان دارند، ایجاد سامانه دوچرخه اشتراکی در هسته مرکزی شهرها میتواند بخشی از این مشکل را کاهش دهد و رسیدن به حملونقل همگانی یا از حملونقل همگانی به مقصد نهایی را تسهیل کند.
با توجه به شرایط فعلی کشور و دو جنگ اخیر اتفاقافتاده که موضوع ناترازی سوخت را جدیتر کرد و همچنین اهمیت زیرساختها و امکان در اختیار نبودن زیرساختها را محتمل کرد و از طرفی موضوع پدافند غیرعامل که در بخش حملونقل توجه کافی به آن نشده، اهمیت ایجاد سیستم دوچرخه اشتراکی را در شهر تهران بسیار بیشتر میکند. چراکه سامانه دوچرخه اشتراکی بدون وابستگی به سوخت و با قیمتی ارزان و با وابستگی بسیار کمتر به زیرساختهای حملونقلی میتواند در شرایط بحرانی انجام جابهجاییهای کوتاه را ممکن و همچنین جابهجایی تا پناهگاهها را (در شرایط بحرانی) امکانپذیر سازد.
📰 این یادداشت با عنوان «دوچرخه اشتراکی همچنان در دوراهی خوب است یا بد است» در روزنامه شرق منتشر شده است:
https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1130470