دیروز بعد ۲ ماه، آموزشی سربازیم توی نیروی دریایی ارتش تموم شد. توی این ۲ ماه مثل قبل نتونستم فعالیت کنم و یسری از کارهام عقب افتادن یا با تاخیر تونستم انجامشون بدم.
توی مدتی که پادگان بودم، به امریه دانش‌بنیان و پروژه جایگزین خدمتم فکر می‌کردم که هر کدوم به یه دلیلی رد شدن. به وقت و انرژی که صرفشون کردم و تهش هم به نتیجه نرسیدن. با این حال از هر کدوم‌شون چیزایی یاد گرفتم، تجربه شدن و قطعا بی‌فایده نبودن و نکات مثبت خودشون رو داشتن.
ماه اول آموزشی رو توی سلف پادگان بودم. با اینکه سختی‌ها و فشار کاری خودش رو داشت، برام تجربه جدیدی بود: شستن روزانه چندصد تا یغلوی، تمیز کردن میزها، جارو و طی زدن سلف، تحویل غذا از آشپزخونه، گرفتن نون از خبازخونه، کف‌پارتی و ... .
توی آموزشی با آدم‌های خفنی آشنا شدم؛ هر کسی بیرون پادگان توی حوزه خودش کار می‌کرد و برای خودش کسی بود. چیزی که شاید وقتی لباس سربازی می‌پوشیم کمتر بهش توجه میشه اینه که هر کدوم از این سربازها بیرون از پادگان شخصیت و هویت خودشون رو دارن.
توی زمان بیکاریم توی پادگان تونستم وقت بیشتری رو به مطالعه اختصاص بدم و کتاب Leaders Eat Last و همینطور نصف کتاب A Philosophy of Software Design رو بخونم (که کم‌کم پستشون رو میذارم).
از این به بعد اگه شرایط درست پیش بره، سعی می‌کنم مثل قبل خدمت فعالیتم رو ادامه بدم و مرتب پست بذارم.

#سربازی