بعضی آدم‌ها مثل Andrej Karpathy اسمشون فقط یک رزومه نیست؛ بلکه سیگناله!

کسی که رهبری بخش AI و Autopilot Vision تسلا رو بر عهده داشت، عضو اولیه OpenAI بوده، و البته از چهره‌های مهم آموزش Deep Learning بوده هزاران نفر بخشی از سواد AIشون رو از محتوای آموزشی ایشون دارن.

حالا ایشون رفته Anthropic؛ و می‌دونیم که احتمالا امسال آنتروپیک در مسیر IPO شدن و عرضه عمومی سهام است. و ماموریتش pre-training مدل‌های Claude است.
بعد از خبر پیوستنش به آنتروپیک، بعضی‌ها نوشتند که حضور Karpathy به تنهایی ده‌ها میلیارد دلار به ارزش‌گذاری Anthropic اضافه کرده. (عدد دقیقش رو باید با احتیاط دید؛ چون سوشال‌مدیا اغراق دوست داره)
چیزی که همیشه برام جذاب بوده اینه که حضور یه آدم، همیشه پر کردن یک position نیست. گاهی مولفه اثرگذار روی سرنوشت محصول یا شرکته. گاهی یه signal مهم به بازار. گاهی سیگنال به استعدادهای اون حوزه. گاهی سیگنال به سرمایه‌گذارها. و گاهی حتی یه سیگنال به رقباست.

به نظرم هر از گاهی خوبه تا از خودمون بپرسیم:

«روی زمین، و نه پای منقل و سماور، من واقعاً چقدر برای سازمانم ارزش می‌سازم؟»

نه توی ذهن خودم یا گنده‌گویی‌هام پیش رفقا. نه توی عنوان شغلی. نه بنا به تعداد جلسه‌ها یا میزان شلوغی تقویممون.

بلکه توی توان حل مسئله، کاهش ریسک، ساختن سیستم، تربیت آدم‌های بهتر، و بالا بردن کیفیت تصمیم‌های سازمان.

همه قرار نیست Karpathy باشیم. ولی همه می‌تونیم از خودمون بپرسیم: حضور من چه چیزی رو با چه میزان ارزشی واقعا بهتر می‌کنه؟