سلام؛

اگر امروز چند میلیون به سادگی فایل‌هاشون رو روی اینترنت آپلود می‌کنن و از هر نقطه‌ی دنیا با یه URL ساده بهش دسترسی دارن، بخش بزرگی از این سادگی مدیون معماری‌ایه که Amazon S3 حدود دو دهه پیش طراحی کرد.

تقریباً اکثر آبجکت‌استوریج‌های مطرح دنیا، چه از سمت Amazon، Microsoft، Google و چه نمونه‌های داخلی مثل آروان یا ستون، با API سازگار با S3 کار می‌کنن یا عملاً از همون مدل الهام گرفته‌ان.

ایده ساده ولی عمیق:
به جای فایل‌سیستم سنتی با سلسله‌مراتب پیچیده، یک مدل object-based با namespace تخت، شناسه یکتا، متادیتا، و از پایه و اساس طراحی‌شده برای مقیاس‌پذیری افقی. نتیجه؟ ذخیره‌سازی massively scalable با durability بالا و هزینه منطقی.

پروژه‌های متن‌باز مثل Ceph، MinIO و RustFS هم دقیقاً توی همین فضا رشد کردن و اکوسیستم S3-compatible رو تقویت کردن. این یعنی S3 فقط یک سرویس نبود؛ بلکه اینقدر خوب بود که تبدیل به یک قرارداد معماری شد.

اگر به طراحی سیستم‌های توزیع‌شده، trade-off بین consistency و availability، یا تصمیم‌های اولیه‌ای که بعدها تبدیل به استاندارد صنعت شدند علاقه دارین، این گفت‌وگو توی کانال The Pragmatic Engineer از زاویه مهندسی و معماری نکات ارزشمندی داره. مصاحبه دقیق و فنی با معاون تکنولوژی AWS، خانم مای‌لان تامسون.

پیشنهاد می‌کنم اگر به زیرساخت و معماری علاقه دارید، بخشی از آخر هفته رو به دیدنش اختصاص بدید.

📢 در ضمن برای انتخاب موضوع مطالب آتی کانال خوشحال می‌شم پیشنهادهاتون رو کامنت کنید؛ اگر چیزی در موردشون بدونم یا تجربه‌ای داشته باشم، حتمن در اولویت خواهند بود 😊