💥از «خزر» تا اتهام پان‌تورکیسم؛ وقتی برچسب‌زنی سیاسی جای سند و حقیقت را می‌گیرد

ماجرای دوغ با نام «خزر» در شرکت پگاه اورمیه، فراتر از یک بحث ساده درباره نام‌گذاری یک محصول، به نمونه‌ای از برخورد سیاسی و امنیتی با مسائل فرهنگی و تاریخی تبدیل شده است. جایی که یک ادعای تأییدنشده، بهانه‌ای برای متهم کردن یک شرکت به «نفوذ پان‌تورکیسم» و فراخوان برای تحریم محصولات آن می‌شود.

بر اساس کدام سند، نام «خزر» به پروژه‌ای سیاسی نسبت داده شده است؟ آیا پیش از طرح چنین اتهام‌هایی، سوابق تولید محصول، تاریخ ثبت نام تجاری و اسناد رسمی بررسی شده‌اند؟ یا صرفاً با دیدن نامی که در یک مناقشه تاریخی و هویتی مطرح است، حکمی سیاسی صادر شده است؟

اگر نام «خزر» از گذشته در سوابق تجاری محصول وجود داشته باشد، نسبت دادن آن به تحولات و بحث‌های جدید درباره نام «کاسپین» چه مبنای مستندی دارد؟ پاسخ به این پرسش، به بررسی اسناد نیاز دارد، نه تولید فضای اتهام و تحریک افکار عمومی.

نگران‌کننده‌تر آن است که چنین ادعاهایی از سوی فردی با عنوان کارشناس به اصطلاح رسانه ملی مطرح شود. رسانه و تریبون عمومی نباید به ابزاری برای امنیتی‌سازی مسائل هویتی، برچسب‌زنی به جامعه آزربایجان و فشار اقتصادی بر یک شرکت تبدیل شوند. هرچه جایگاه رسانه‌ای فرد بالاتر باشد، مسئولیت او در برابر صحت ادعاهایش نیز سنگین‌تر است.

آیا هر نام و نشانه‌ای که با روایت رسمی و نگاه پان‌ایرانیستی سازگار نباشد، باید به «پان‌تورکیسم» نسبت داده شود؟ آیا قرار است اختلاف‌نظر درباره تاریخ، جغرافیا و هویت، به ابزاری برای متهم‌سازی و حذف اقتصادی تبدیل شود؟

دعوت به تحریم یک شرکت، بدون ارائه شواهد معتبر، نه روشنگری است و نه نقد مسئولانه. بلکه اقدامی است که می‌تواند به اعتبار یک مجموعه اقتصادی و اعتماد عمومی آسیب بزند. اگر ادعایی مطرح می‌شود، باید اسناد آن نیز در معرض بررسی عمومی قرار گیرد.

در فضای رسانه‌ای، لایک و بازنشر فراوان نمی‌تواند یک ادعای اثبات‌نشده را به حقیقت تبدیل کند. تکرار اتهام، سند نیست، عنوان کارشناس نیز جای تحقیق را نمی‌گیرد.

حقیقت با برچسب‌زنی روشن نمی‌شود. با سند، شفافیت و پاسخ‌گویی روشن می‌شود. آزربایجان نیز نباید به بهانه هر اختلاف تاریخی یا فرهنگی، هدف اتهام‌زنی‌های سیاسی قرار گیرد.

👉 @TebrizSesi
«تبریز سَسی» را به دوستان‌خود معرفی کنید