💥مردم آن‌قدر خسته‌اند که بعضی‌ها به جنگ هم پناه برده‌اند؛ این یعنی یک فاجعه!

شاید یکی از همین شب‌ها، با صدای انفجار از خواب بپری. شاید هم صبح، با خبری روبه‌رو شوی که می‌گوید آمریکا و اسرائیل حملات نظامی به ایران را آغاز کرده‌اند.

با توجه به تنش‌های موجود، احتمال درگیری نظامی را نمی‌توان نادیده گرفت؛ اما زمان و وقوع قطعی جنگ را نمی‌توان پیش‌بینی کرد.

آنچه امروز بیش از هر چیز نگران‌کننده است، فقط سایه جنگ نیست. جامعه‌ای است که زیر فشار فقر، تورم، گرانی، بیکاری و ناامیدی، به مرز فرسودگی رسیده است.

مردم خسته‌اند. خسته از دویدن برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی، خسته از کوچک‌شدن سفره‌هایشان، خسته از آینده‌ای که هر روز مبهم‌تر می‌شود و خسته از وعده‌هایی که تغییری در زندگی‌شان ایجاد نکرده است.

کار به جایی رسیده که بعضی‌ها در ناامیدی از هر راه‌حل دیگری، با خود می‌گویند: «بگذار حمله کنند. شاید این وضعیت بالاخره تغییر کند!»

وقتی بخشی از مردم، جنگ را نه به‌عنوان یک فاجعه، بلکه به‌عنوان آخرین امید برای رهایی تصور می‌کنند، این فقط نشانه خستگی نیست. نشانه عمق بحران و فروریختن امید به اصلاح وضعیت موجود است.

اما جنگ ناجی نیست. بمب و موشک نه سفره‌ای را تضمین می‌کنند، نه آزادی می‌آورند و نه آینده‌ای آباد را تضمین می‌کنند. جنگ می‌تواند همان مردمی را که امروز زیر فشار اقتصادی خرد شده‌اند، با ویرانی، آوارگی، بیکاری و فقدان عزیزانشان روبه‌رو کند.

مسئولیت این وضعیت را نمی‌توان از حاکمان جمهوری اسلامی جدا کرد. حکومتی که وظیفه‌اش تأمین امنیت و رفاه مردم است، باید پاسخ دهد چرا بخش‌هایی از جامعه تا این اندازه ناامید شده‌اند که حتی به یک جنگ ویرانگر به چشم راه نجات نگاه می‌کنند.

مردم نباید مجبور شوند میان ادامه این زندگی طاقت‌فرسا و امید بستن به جنگ، یکی را انتخاب کنند. آن‌ها حق دارند زندگی شرافتمندانه، اقتصاد باثبات، آزادی، امنیت و آینده‌ای قابل پیش‌بینی داشته باشند. بدون آنکه برای تغییر وضعیت، بهای ویرانی را بپردازند.

تراژدی واقعی اینجاست، مردمی که باید از جنگ بترسند، آن‌قدر از وضعیت موجود خسته شده‌اند که بعضی‌هایشان دیگر چیزی برای ترسیدن باقی‌مانده نمی‌بینند.

این صدای خستگی جامعه است. صدایی که هیچ حکومتی نباید آن را نادیده بگیرد. پیش از آنکه انفجارها خانه‌ها را بلرزانند، باید پرسید چه بر سر امید مردم آمده است که برخی، جنگ را آخرین روزنه تغییر می‌دانند.

مردم جنگ نمی‌خواهند. بسیاری فقط دیگر توان ادامه این وضعیت را ندارند. این صدای خستگی را نمی‌توان با شعار خاموش کرد، با تبلیغات پنهان ساخت یا با انکار از میان برد.
«یاور عیوضی»

👉  @TebrizSesi
«تبریز سَسی» را به دوستان‌خود معرفی کنید