ترجمه معنایی Semantic Translation
ترجمه معنایی یکی از دو روش ترجمه در طبقه‌بندی نیومارک است (نیزنک. COMMUNICATIVE TRANSLATION 2) که در آن «مترجم می‌کوشد، در چارچوب محدودیت‌های نحوی و معنایی خاص زبان مقصد، معنای دقیق بافتی مورد نظر نویسنده را بازآفریند» (1981/22:1988). در نتیجه، در ترجمۀ معنایی مترجم می‌کوشد صور متن اصلی را تا آنجا که هنجارهای زبان مقصد اجازه می‌دهند، باز آفریند؛ از این گذشته هیچ تلاشی برای قراردادن متن مبدأ در بافت فرهنگی مقصد صورت نمی‌گیرد. در این نوع ترجمه بیشتر به برگرداندن فرایندهای فکری اصلی نویسنده به زبان مقصد توجه می‌شود تا ارائه برداشتی تازه از متن مبدأ که از نظر مترجم برای محیط مقصد مناسب‌تر است؛ از این رو، ترجمۀ معنایی واژه‌های متن اصلی را مقدس قلمداد می‌کند، حتی اگر این تلقی مستلزم باز آفریدن ناسازگاری‌ها، ابهام‌ها و خطاها باشد. ترجمۀ معنایی معمولاً برای متن‌های ادبی، فنی و علمی و نیز دیگر بافت‌هایی که زبان متن مبدأ به اندازۀ محتوای آن اهمیت دارد مناسب است. با این حال، باید دانست که قرار نیست ترجمۀ معنایی مقوله‌ای کاملاً تخطی‌ناپذیر باشد؛ از این گذشته، این نوع ترجمه در کنار ترجمۀ ارتباطی نمایانگر «ناحیۀ میانیِ عرف ترجمه» (حتیم و میسون 7:1990) است که بین راهبردهایی چون اقتباس (ADAPTATION) و ترجمۀ میان خطی (INTERLINEAR TRANSLATION) قرار می‌گیرد (نک. نیومارک 45:1988).