تقليد Imitation
1- طبق نظريه درايدن، نويسنده قرن هفدهم ميلادي، يکي از سه شيوه ممکن در ترجمه است. درايدن اصطلاح تقليد را براي اشاره به آنچه ترجمه آزاد (FREE TRANSLATION) نيز مي‌خوانند به کار مي‌گيرد؛ او خود اين اصطلاح را بر نمي‌سازد، بلکه آن را از کاولي وام مي‌گيرد که ترجمه‌هايش (1656/1905) از چکامه‌هاي پيندار، شاعر يوناني، نمونه‌اي از اين رويه محسوب مي‌شود. درايدن اين رويکرد را فرايندي توصيف مي‌کند که در آن مترجم «خود را آزاد مي‌داند نه تنها دست به تغيير واژگان و مفاهيم بزند، بلکه هر جا مناسب مي‌بيند هر دو را به کنار نهد». در واقع، اين فرايند نمايانگر چنان انحراف افراطي از متن اصلي است که درايدن ترديد دارد آيا مي‌توان تقليد را، هر قدر هم که موجه باشد، اصلاً ترجمه دانست يا خير؛ وي در عوض، تقليد را به آفريدن گونه‌اي ديگر با استفاده از همان درون مايه، يا به هديه دادن در جايي که قرار است بدهي‌اي بازپرداخت شود تشبيه مي‌کند. با اين حال، نظر درايدن درباره تقليد، بي‌گمان تا حدودي دوسويه است، زيرا وي مي‌پذيرد که ترجمه‌هاي کاولي از آثار پيندار در عمل آن‌چنان که از توصيف نظري وي بر مي‌آيد، افراطي نيستند و نيز مي‌گويد در مورد شاعر سرکش و نامتعارفي چون پيندار، تنها راهکاري که مي‌توانسته‌اند اتخاذ کنند تقليد بوده است.
درايدن با اين که معتقد است تقليد به «مترجم» اجازه مي‌دهد با آفريدن چيزي نو خود را به خوبي نشان دهد، در مجموع تقليد را به چشم «بزرگ‌ترين گناهي که مي‌توان در حق مردگان روا داشت» مي‌نگرد.