تغییر زبان بعد از کما!/مدارهای خفته غیرقابل دسترس مغز برای زبان "کمپین آگاهی از مغز"
نوروسافاری| Reuben Nsemoh شانزده ساله در مدرسه خود در Gwinnett County در جرجیا فوتبال بازی می کرد که به سرش ضربه ای وارد شد و به کما رفت. با وجود شدت آسیب مغزی Reuben، او هشیاری خود را پس از چند روز به دست آورد. اما چیزی که بعدا اتفاق افتاد یک شگفتی کامل برای اطرافیان او بود. پسری که تنها به زبان انگلیسی صحبت می کرد به ناگهان قادر شده بود به اسپانیایی سلیس صحبت کند. جالبتر اینکه اکنون دیگر قادر نبود انگلیسی صحبت کند! درحالی که هرگز قبل از وارد شدن آسیب به سرش، اسپانیایی را به خوبی صحبت نمی کرد، فقط گاها به هنگام صحبت کردن برادرش و دوستانش شنیده بود. حتی او مطالب اندکی را که از طریق شنیدن فراگرفته بود، به راحتی نمی توانست به اسپانیایی بیان کند.
به گزارش نوروسافاری به نقل از سایکولوژی تودی، متخصص عصب زبانشناسی Michel Paradis از دانشگاه مکگیل به اینکوایرر چنین پاسخ داد: “وضعیت وخیم Reuben ممکن است بسیار ویژه به نظر برسد ولی چنین مواردی آنقدرها هم نادر نیست.” به نظر Paradis نمونه هایی که فرد دو زبانه هست و مغز تنها یک زبان را بازیابی می کند، نادر نیست. هر چند این مورد در واقع از نظر دیگری، خاص است: در این مورد، بهبود یافتن قابل توجه زبان اسپانیایی فرد در نتیجه آسیب مغزی هست که بسیار عجیب به نظر می رسد. چطور چنین چیزی ممکن است؟ پاسخ به این سوال در چگونگی ذخیره حافظه (منجمله حافظه مربوط به زبانها) در مغز نهفته است. در اغلب نمونه های به یادآوری، ما توانایی به یادآوردن خاطرات را در صورت وجود یک رهاساز صحیح آن خاطره داریم.
گاهی اوقات ما دچار پدیده “نوک زبانمه” می شویم، حالتی که احساس می کنیم می دانیم، اما نمی توانیم به طور کامل حافظه را بازیابی کنیم. این در مورد کلمات و نام ها بسیار اتفاق می افتد. در این موارد، ما اغلب بی خیال به یادآوردن کامل کلمه یا اسمی می شویم که به طور موقت آنرا از یادبرده ایم. همچنین مواردی وجود دارند که شیوه ی ذخیره شدن خاطرات در مغز به گونه ای هست که برای ضمیر هوشیار غیرقابل دسترس هستند و فقط تحت شرایطی استثنایی بازیابی می شوند. نمونه های بارز این موارد، خاطرات شیوه ی عمل به چیزی است. مثلا ممکن است ما حافظه ی عضلانی برای یک رمز عبور داشته باشیم، اما نتوانیم هنگام پرسیدن، آن را از حفظ بگوییم. این بدان معنی است که ما می توانیم رمز عبور را تایپ کنیم ولی نمی توانیم آن را به صورت زبانی بیان کنیم. هنگامی که ما، واژگان زبان و قواعد دستوری را ذخیره می کنیم، پیوندهای عصبی جدیدی را ایجاد می کنیم که همچنین به عنوان تقویت طولانی مدت شناخته می شوند. پروتئین های ویژه ای در شکاف بین نورون ها قرار می گیرند....