وقتی تراکتور قهرمان شد.
راستش من نه آن شب که آذربایجان شب را در خیابانها شادی کرد، بلکه امروز سیمای یک قهرمان را در تراکتور دیدم.
جایی که به اعتماد به نفس لازم رسیده و حاضر نیست هر ظلم و توهینی را تحمل کند .
این نشانه بلوغ است.
اینکه صدای راسیسم ( نژاد پرستی) جایی با سیلی محکمی متوقف می شود.
جایی که بقیه متوجه می شوند اینجا چیزی فرق کرده...
نمی توان هر توهینی روا داشت و با ریش گرفتن و تهدید و خواهش دوباره تیم را وارد میدان کرد.
یک‌ جایی باید این بازی تمام می شد.
یک جایی باید ایران می دانست که دیگر زمان توهین و نژادگرایی به پایان رسیده است.
من خرسندم.
چرا که مدیرانی به ارزش خود، به هویت خود رسیده و اعتماد به نفس کافی یافته اند و می دانند معنی راسیسم یعنی چه.