میدان دانشسرای تبریز
جای عجیبی است!
همان جا که نشسته و به نمایش خیره کننده بیتا آزادی و علی پوریان خیره شده ام، با خودم فکر می کنم چطور چهل و دو سال قبل پدرم دستم را می گرفت و در طبقه پایین همین سالن پیش مرحوم منصور خانلو نویسنده شهیر تبریز می آورد، تا نوشته هایم را برررسی کند. خانلو در جواب قصه های کودکانه ام برایم یادداشت می داد و دست نوشته هایش... که بوی آزادی می داد.
سالنی که نشسته ام قبلا کتابخانه تربیت بود و محمد علی تربیت کتابهایش را هدیه کرده بود، تا جوانانمان بخوانند و بدانند و به آزادی برسند.
و بعد دو ساختمان آن طرف تر میدان دانشسرا، ساختمان دانشسرای تبریز و صمد بهرنگی که هر روز در اندیشه آزادی آنجا درس می خواند‌.
و سال بیست و‌ چهار که لابد فیلمش را دیده اید اولین دانشگاه ایران را مرحوم پیشه وری درست همان نبش دانشسرا افتتاح کرد تا جوانان باسوادی پرورش بدهد و آزادی را نهادینه کند.
اکنون باور کردنی نیست در سالن نمایش " الکترا" نشسته ام و حرکات آئینی دخترانی را می بینم که زمانی آمدن آنها با این پوشش و حرکات جز خیالات بود چنانکه گاهی پسرها با لباس دخترانه این نقشها را پر می کردند یا ارمنی ها ی تبریز این نقشهارا ایفا می کردند.
این آزادی برای نسل جدید طبیعی و برای من که تاریخ تئاتر و مصیبت هایش را دیده ام، با قبه زرین ها در روزنامه فجر همکار بوده ام، از مرحوم خبیرهای نابغه در طول مسیرهای مشترک روزانه برای برنامه در تلویزیون یاد گرفته و با مرحوم صادقی ها دوست بودم و خون دل خوردنهای بچه های نمایش را در نیم قرن اخیر می دانم، بهت آور است.
و نمایش با زبان اصیل و دقیق تورکی اجرا می شود. چه کسی باور می کرد روزی یک‌ تراژدی یونانی به زبان خود من و در شکلی حرفه ای اجرا شود؟
چطور به سرعت طوفان همه نمایشها زبان خودمان را انتخاب کردند و آسمان بر زمین سقوط نکرد...
آنچنان که تراکتور به لیگ برتر آمد و حتی قهرمان شد و باز آسمان به زمین سقوط نکرد.
آقای رانگو ( احسان موحدیان) می بینی؟
این دست و‌ پا زدنت چیزی را عوض نکرد.
بیتا آزادی با درخشش فوق العاده در گروهی فوق العاده زبان غلیظ تورکی را دو ساعت و خرده ای فریاد کشید و آسمان بالای همان میدان دانشسرا خندید...
نسیم آزادی در سرزمین من وزیدن گرفته است...


رحیم آغ بایراق

#الکترا
#نمایش_ترکی