تابستون برفی"

گاهی به آدمایی که وارد زندگیم شدن فکر میکنم و میبینم چقدر راحت تونستن به من احساس کافی بودن بدن.
با چندتا جمله، چندتا رفتار کوچیک، یا فقط موندنشون حالمو بهتر کردن.
بعد به خودم فکر میکنم و نمیدونم چرا هیچوقت مطمئن نیستم که برای کسی همینقدر بودم.
حرفام هیچوقت اونقدر اثر نکردن و بودنم هیچوقت اونقدر که فکر میکردم مهم نبوده.

هر بار که یچیزی از خودم میذارم تا شاید این بار کافی باشه، آخرش فقط بیشتر میفهمم که کافی بودن برای من هیچوقت به مقصد نمیرسه.

هر بار که فکر میکنم این بار بلاخره کافی بوده، بازم یچیزی میاد و ثابت میکنه تمام تلاشم بی‌اهمیت بوده.

سام انقدر عععننننن نخور👹

گاهی فکر میکنم تمام تلاشم تو زندگی همین بوده که آدمارو قانع کنم ارزشمندن، در حالی که هیچوقت اون آدما از من حس خوبی نگرفتن و براشون کافی نبودم.

شاید من برای دیده شدن ساخته نشدم.. چون هر کاری که میکنم آخرش هیچوقت به اندازه‌ی کافی نیست.

شاید مشکل اینجاست که همیشه سعی کردم برای آدما کافی باشم، اما هیچوقت نفهمیدم چطور باید کاری کنم که خودمم برای یه نفر کافی به نظر برسم.

شاید مشکل از دیده نشدن نبود. از این بود که هر بار فکر کردم دیده شدم.. زیادی زود باورش کردم.

خوش اومدییی

وای =) من اینجا ادمین شدم-🤓

کاش یه خنجر فرو کنم تو قلب خودم و همچیز تموم بشه و راحت بشم.

شاید غم‌انگیزترین قسمتِ دوست داشته نشدن این باشه که حتی نمیدونی بوسیده شدن توسط کسی که دوستت داره چه حسی داره.

در تعجبم که چطور هرچیزی که از یگانه میبینم ( فیلم، عکس، هرچی ) همیشه توش داره میدرخشه و زیباییش اجازه نمیده به جزئیات دیگه توجه کنم

عاشق گیفاییم که زکیه برام میفرسته.