و شاید هیچوقت نتونسته باشم درست توضیحش بدم، ولی هر کدوم از آدمایی که وارد زندگیم شدن یه تیکه از منو با خودشون بردن. هر کدومشون یه خاطره، یه حس، یه بخش از روزام و یه قسمت از چیزی شدن که امروز منو ساخته. برای همین نبودن آدمایی که برام مهم بودن هیچوقت برام یه اتفاق ساده نبوده. بعضی نبودنا واقعاً جای خالی بزرگی توی زندگی آدم میذارن و من مدت‌ها طول میکشه تا یاد بگیرم چطور با اون جای خالی زندگی کنم و در واقع هیچوقت موفق نشدم با اون جای خالی زندگی کنم..
شاید همین باعث شده گاهی بیشتر از چیزی که باید بترسم، بیشتر از چیزی که باید واکنش نشون بدم و بیشتر از چیزی که باید سعی کنم آدمایی رو که دوست دارم نگه دارم و دقیقا همین رفتارمه که همرو خسته میکنه ازم