نمیدونم.. مدتیه سر کوچیک ترین چیزا دلم میخواد چندین ساعت گریه کنم.. بدنم همش درد میکنه.. همش سردرد دارم.. همش عصبیم و از همه طلبکارم.. هیچی خوشحالم نمیکنه.. زود خسته و کلافه میشم.. بغض توی گلوم گیر میکنه و صدام میگیره.. دستام میلرزه.. نسبت به همه بدبین شدم حتی خودم. بدترین احساساتو نسبت به خودم دارم و هربار تو آینه نگاه میکنم یه هیولای بدرد نخور میبینم.. هیچ فایده‌ و ارزشی توی زنده بودنم نمیبینم و هربار به قرص یا چیزای تیز نگاه میکنم با خودم میگم یعنی این چقدر طول میکشه منو بکشه؟ تصوراتم دیگه آروم و آرامش دهنده نیستن و خیلی وقته احساس امنیت و تعلق نکردم.. چشمامو میبندم همش کابوسه و باز میکنم بازم کابوسه.. انگار هر چیزی و هر کسی که سمتش میرم بخاطر من نابود میشه. برای هر چی ذوق میکنم به شدیدترین حالت ممکن میخوره تو ذوقم و استرس دیگه شده بخشی از وجودم.. از خودم متنفرم.. از تمام چیزای راجب خودم متنفرم و در طول روز سعی میکنم کمتر حرف بزنم تا کمتر صدای خودمو بشنوم و کمتر از جلوی شیشه رد بشم تا مجبور نشم باور کن این من، فراتر از یه ذهنه و یه جسم و یه زندگی و یه روح داره.. مقدار زیادی خشم توی وجودمه و سر کوچیک ترین مسائل دلم میخواد اونقدر جیغ بکشم و داد بزنم که صدامو از دست بدم.. از همچی و همه کس عصبیم و دلم میخواد هرچی دوروبرمه بشکنم.. هیچی خوب پیش نمیره و شرایط هرروز بدتر میشه و هر چقدر تلاش میکنم و از تمام وجودم مایه میذارم کافی نیست و بجای بهتر شدن دارم افتضاح تر میشم و اونقدر بلاتکلیفم که نمیدونم اگه فردا از خواب بیدار بشم اولین فکری که توی ذهنمه چیه.. دلم میخواد نباشم.. محو بشم.. جوری که انگار هیچوقت وجود نداشتم و هیچکی منو به یاد نیاره.