♨️️ دیدگاه اماراتی درباره پارادوکس‌های امنیتی خلیج فارس؛ بازدارندگی، دیپلماسی و محدودیت‌های نظم سنتی

🔻 تحلیل «محمد برهومه» در مرکز سیاستی امارات، به واکاوی گذار امنیتی در خلیج فارس و ناکارآمدی مدل سنتـی «چتر حمایتی آمریکا» (Pax Americana) در مواجهه با تهدیدات ناهمگون ایران می‌پردازد. جنگ ۲۰۲۶ ثابت کرد که اگرچه چتر امنیتی واشنگتن همچنان غیرقابل جایگزین است، اما به تنهایی برای مهار حملات موشکی، پهپادی و تهدید آبراه‌های حیاتی ناکافی است. نویسنده ابعاد این گذار استراتژیک را در سه محور کلیدی تبیین می‌کند:

🔻 ۱. ناکارآمدی مهار نظامی و ضرورت «بازدارندگی ترکیبی»:
جنگ جاری نشان داد که تنش‌زدایی و دیپلماسی بدون «بازدارندگی معتبر» پایداری ندارد. تهدیدات ایران علیه تنگه هرمز و باب‌المندب، شورای همکاری خلیج فارس را واداشته تا به جای اتکای صرف به واشنگتن، پدافند یکپارچه موشکی، سیستم‌های هشدار زودهنگام، امنیت سایبری و بومی‌سازی صنایع دفاعی را در اولویت قرار دهد. هم‌زمان، کشورهایی مانند امارات با توسعه خطوط لوله و بنادر جایگزین، استراتژی «مقاومت اقتصادی» را برای خنثی‌سازی فشار بر هرمز تقویت کرده‌اند.

🔻 ۲. بازطراحی نقش آمریکا و معماری جدید منطقه‌ای:
برخلاف تصور تهران، هدف کشورهای منطقه حذف حضور نظامی آمریکا نیست، بلکه «بازتنظیم» آن است. واشنگتن در حال حرکت از مدل پایگاه‌های بزرگ و متمرکز به سمت پایگاه‌های کوچک‌تر، پراکنده، مجهز به هوش مصنوعی و توان ضربت دقیق است. در این میان، حضور پررنگ‌تر بریتانیا و فرانسه و توسل به شرکای منطقه‌ای، مکمل نقش آمریکا خواهد بود، نه جایگزین آن.

🔻 ۳. پارادوکس شرق و غرب؛ موازنه میان اقتصاد آسیایی و امنیت غربی:
بزرگ‌ترین پارادوکس منطقه‌ای، چرخش ثقل اقتصادی خلیج فارس به سمت آسیا (چین و هند) در عین اتکای مجدد به ضمانت‌های امنیتی غرب است. مدیریت این دوران گذار نیازمند فرمول «بازدارندگی هم‌زمان با دیپلماسی» است؛ بدین معنا که کشورهای منطقه باید ضمن تقویت توان دفاعی جمعی، به سمتی حرکت کنند که با اخذ تضمین‌های عدم تجاوز و امضای توافقات چندجانبه با ایران، از تثبیت حالت «نه جنگ، نه صلح» جلوگیری نمایند.

https://epc.ae/en/details/featured/gulf-security-paradoxes-deterrence-diplomacy-and-the-limits-of-the-old-security-order-

🔹کانال مطالعات خلیج فارس
@PGulfStudies