وقایع خون‌بار دی ماه ۱۴۰۴ نقطه عطفی در تاریخ معاصر کشورمان، ایران است. زخمی عمیق، که التیام آن به سادگی رخ نخواهد داد. در برابر چنین زخمی، شاید درست‌ترین واکنش، مکثی صادقانه باشد: دیدن درد آن‌گونه که هست، شنیدنِ صدای کسانی که آسیب دیده‌اند و نیز پذیرفتن این مسئولیت جمعی که تا وقتی خطر هنوز دور نشده، برماست یادآوریِ مداومِ کرامتِ جان انسان، ایستادن کنار رنج‌دیدگان و پافشاری بر این حقیقت که هیچ قدرتی حق ندارد زندگی را این‌چنین ارزان و خاموش از مردم بگیرد.
این رنج، به حافظه‌ی جمعی یک جامعه نفوذ می‌کند و درست هنگامی که کشتارِ امید در خیابان‌ها و خانه‌ها در دیده‌ها و خاطر‌ها ثبت می‌شود، سوگ نیز به امری جمعی بدل خواهد شد.
سوگِ امروز، اگر به مطالبه‌ی عدالت، به مراقبت از جانِ زندگان و به اصرار بر حرمتِ انسان ختم نشود، ناتمام می‌ماند. یادِ آنان که جان باختند، مسئولیتی است بر دوش ما: اینکه نگذاریم کشتار، عادی شود و درد، بی‌صدا دفن گردد.

گروه کوه دانشجوی شریف این مصیبت عظیم را به تمام سوگواران که عزیز خود را از دست داده‌اند و همچنین به مردم شریف و بزرگ‌منش ایران تسلیت می‌گوید.🖤

@sutmcg