با توجه به کلونیزه بودن باکتری های بی هوازی در روده، در اکثریت عفونت های داخل شکمی پوشش باکتری های بی هوازی باید در طیف درمان شما قرار بگیره، که مترونیدازول پوشش مناسبی داره.
اما در مجاری صفراوی ما بی هوازی نداریم پس در کلانژیت و کله سیستیت خفیف تا متوسط نیاز به پوشش بی هوازی نیست (منبع گایدلاین توکیو 2018)، اما در موارد شدید یا گانگرن یا بیماران نقص ایمنی لازمه که پوشش بی هوازی داشته باشید.
اینکه چرا مترونیدازول انتخاب بهتری از کلیندامایسین هست، به خاطر مقاومت بالای باکتریوس فراژیلیس به کلیندامایسین هست.
در مورد اضافه کردن ضد قارچ قبل تشخیص میکروبیولوژی، در اکثر موارد نیازی نیست
اما در بعضی موارد بر حسب بالین اضافه میکنیم.
خصوصا در بیماران مبتلا به عفونت بیمارستانی، ترکیبی از ریسک فاکتور ها + وضعیت بیمار میتونه تصمیم گیری کنه که ایا قبل مثبت شدن جواب کشت درمان شروع شه یا خیر.
ریسک فاکتور ها
- بیماران HIV
- در بیماران ESRD
- پانکراتیت نکروزان عفونی
- پروفوریشن Upper GI
- لیک آناستوموز
و در کنارش وضع بالینی مثلا بیماری که علارغم چند روز درمان مناسب انتی بیوتیک بهبودی علایم نداره یا FUO در ICU علارغم بررسی کامل
برای درمان فلوکونازول یا اکینوفانژین ها میتونن مناسب باشن. عموما در موارد شدید از اکینوفانژین ها بهتره استفاده بشه.
دقت کنید کشت خون در بیماران میتونه خیلی اوقات منفی باشه و اصل کشت از پریتوین + علایم بالینی/رادیولوژی مرتبطه.
مقاله برای کاندیدیا
https://www.thelancet.com/journals/laninf/article/PIIS1473-3099%2824%2900749-7/fulltext