بعضی چیزها هم دست خود آدم نیستند، یعنی از آن چیزهایی نیستند که آدم بتواند یا حتی بخواهد که با تکرار کردنشان آن‌ها را یاد بگیرد، چیزهایی که معمولا بلد نبودنشان آدم را دچار غمی می‌کند که انگار حتی میل مشخصی هم برای خلاصی از آن نداریم، چیزی مثل اینکه آدم بلد نباشد که صمیمیت خودش را با کسی، وقتی که شروع شد، دیگر تمام بکند و همیشه و دوباره و هرچقدر هم که از آن بگذرد، دوباره چشم که باز می‌کند، همانجا و سرجای اول صمیمیتش ایستاده است و حالا هرچقدر هم که آن طرف داستان دیگر از آدم دور شده باشد و هیچ در یادش نمانده باشد، باز هم طعم تلخی زیتونی که انگار کسی در عمل آوردنش کاهلی کرده باشد و هنوز هم کمی از تلخی آن مانده باشد، طعم احساس آدم را تلخ می‌کند، و به تلخیش به مرور عادت خوشایندی می‌کنیم.

‌‏🟡اتصال به پروکسی
🟡اتصال به پروکسی

➡️@SureProxy