امیل سیوران در یکی از گزین‌گویه‌هایش می‌نویسد:
«ما نه از فقدانِ امید، بلکه از زنده ماندنِ امیدهای واهی‌مان رنج می‌بریم.»
بزرگ‌ترین شکنجه‌ی یک رابطه یا یک مسیرِ شغلی، تمام شدنِ آن نیست؛ بلکه آن «شاید»ِ کوچکی است که تهِ ذهنت نگه می‌داری.
همان بارقه‌ی ضعیفی که می‌گوید: شاید اوضاع درست شد، شاید تغییر کرد.
همین امیدِ مسموم است که تو را در برزخ نگه می‌دارد، به زنجیر می‌کشد و اجازه نمی‌دهد سوگواری‌ات را تمام کنی.
تا زمانی که به جسدِ یک رابطه شُک الکتریکی می‌دهی، هرگز طعمِ رهایی را نخواهی چشید. برای شروعِ دوباره، ابتدا باید شجاعتِ پذیرشِ «مرگِ مطلقِ» گذشته را داشته باشی...