سنگینیِ ناتمام‌ها

تمام‌شدن همیشه دردناک نیست؛
این ناتمام‌ماندن است که روح را سوراخ می‌کند.
چیزهای تمام‌شده، سوگواری دارند.
آدم می‌گرید، می‌سوزد، و آرام‌آرام می‌پذیرد.
اما ناتمام‌ها در ذهن می‌مانند،
چون هرگز شکلِ نهایی نگرفته‌اند.
کافکا استادِ این تعلیقِ خفه‌کننده بود؛
جهانی می‌ساخت که در آن، پاسخ هرگز کامل نمی‌رسد و همین، اضطراب را جاودانه می‌کند.
بعضی عشق‌ها هم همین‌اند:
نه آغازِ روشنی دارند،
نه پایانِ شرافتمندانه‌ای.
فقط مثل خرده‌شیشه‌ای در حافظه می‌مانند
و هر بار که به گذشته دست می‌کشی،
کمی دیگر خون می‌آید..

‏🟡اتصال به پروکسی
🟡اتصال به پروکسی

➡️@SureProxy